Die opdrag by die restaurant Prestons was ’n groentekerrie – ’n geluk, want ons tuin staan geil onder massas spinasie, kool, wortels en beet. In die Kaap is die varsste en lekkerste speserye ingekoop.

By die liewe André se kafee moet ons slegs aartappels koop, want dié plasie kan nie aartappels kweek nie; ons grond is nie daarvoor geskik nie. En waarom sal ons wanneer André die mooiste BP-soort met die dun, knobbelrige skil inkry?

Ons hou van Indiese kerrie en ander speserye. Kaaps-Maleise kerrie is ook betowerend lekker, maar die dromerige maal en stamp van die speserye, die Indiese geur wat die huis vul en tot in die straat intrek is, soos Leipoldt sou sê, met een woord heerlik!

Jou basis is natuurlik uie, knoffel en rissies. Jy verhit jou mosterdsaad, kardemom, komyn, peper, koljanna en kaneel een vir een in ’n droë pannetjie totdat hulle effens verkleur – nie brand nie! – en plaas dit eenkant. Jou kerrieblaar-masala, die egte weergawe van kerriepoeier, hou jy eenkant.

’n Blikkie tamatiepasta is ook nuttig vir die pot, en as jy die kerrie stewig wil maak, ’n pakkie rooi lensies of ’n blikkie of twee botterbone. Onthou om die sous te dreineer en die bone af te spoel, want alle, maar alle geblikte produkte bevat suiker.

Dis ’n euwel wat ’n wortel-en-tak-benadering verg. Hoe kry Italianers dit reg om heerlike groente soos bone en tamaties sonder suiker in te maak? Want hulle word nie deur die suikermonopolieë geregeer nie. Daai suiker in blikke is sleg vir jou tande, en jare lange inname kan lei tot suiker in jou lyf, oftewel diabetes; en dis ’n nare aandoening.

Soos al dikwels hier vertel: kommersiële kerriepoeier in blikkies en sousies in bottels gee nie die gewenste geur nie. Hulle het hul plek in piekels en brandsouse by ’n braai, maar hoort nie in ’n ernstige kerriepot nie.

Nou die stewigheid van die pot. Ag, spaar vir ’n groot swart platpot, of een van yster en emalje. Hy moet ’n swaar boom hê. As jy koper kan bekostig, koop of bedel dit.

Kerrie kook in ’n aluminiumpot gaan alles laat aanbrand; en suster, as jou groentekerrie eers aangebrand het, gaan al die aartappels in die wêreld dit nie red nie.

Gelukkig maak buurman Solinus deesdae maklik vuur onder die bome, en kerrie kook buite oor ’n oop vuur gee ekstra geur. Moenie jaag nie, dit duur lank. Bring die radio buitentoe en sit dit op die muurtjie sodat julle kan rugby luister; en doen jou ding verder met die speserye en groente.

Die gebraaide speserye maal jy in die stamper en vysel. Wat, jy het nie een nie? Dis ’n moet in ’n kombuis, broer; gaan koop een in ’n hardewarewinkel, kyk by huisveilings, of bedel een by jou ouma en laat haar beloof om die kosbare kopervysel aan jou in haar testament na te laat.

Die ekstra rissies, vars of droog, verkies ek heel in ’n kerriepot, want dit kan weer uitgehaal word voordat jy opdien.

Jy braai gekerfde uie en knoffel (sommer baie, die skerp smaak verdwyn en laat slegs ’n heerlike geur) in jou groot ysterpot. Voeg dan al die speserye by, roerbraai met ’n lepel of twee ongegeurde jogurt, en tiep dan al jou gekerfde en opgekapte groente, asook bone of lensies, in die pot.

Roer die tamatiepasta in ’n halfkoppie louwarm water en voeg ook by. Dis ál vloeistof by die kerrie, want dis eintlik ’n bredie en bredie trek vanself water. Roer alles goed deur en laat die pot prut, maar nie hard kook nie.

Eers nou proe jy vir sout. ’n Skeutjie suurlemoensap by? Proe weer en weer.

Jy het intussen ’n kind gestuur om ’n paar kerrieblare van die kosbare boom daar onder naby die woonwapark te gaan bedel.

Wanneer jou kerriepot reg begin lyk, skep jy ’n lepelvol egte rooi groente-masala by, roer deur en laat nog vyf minute prut en strooi dan jou fyngekapte kerrieblare oor.

Skep op die suiwerste wit basmati-rys. Dis nie nou die tyd om te dink aan jou GI-vlakke en ru-voedsel soos bruinrys nie. ’n Bril pas nie by ’n bo’jaan nie, en bruinrys pas nie by kerrie nie.

Onthou die atjar en blatjang!